بازنده تمام قفس های بی صدا زندانی اسیر سنگ و چوب

تنها نگاه من بازی نور است بر زمین

از تک تک این میله های سرد نفرین کنم

این روزگار و مرگ باد

بر آن گناه کاری که خندد بر من و من در کنار بند

در وهمی بی انتها و در انتظاری بی پایان

چشمان خیسم را چه کنم؟

به قلب خسته ام چه بگویم؟

وجودی مرا در خود گرفت و با خود برد و تمام کرد مرا...

زهری در جام وجودم

غمی در غروب چشمانم  و...

و اشک های من تا ابد ناتمام!