در وهمی بی انتها و در انتظاری بی پایان

چشمان خیسم را چه کنم؟

به قلب خسته ام چه بگویم؟

وجودی مرا در خود گرفت و با خود برد و تمام کرد مرا...

زهری در جام وجودم

غمی در غروب چشمانم  و...

و اشک های من تا ابد ناتمام!