صدای سکوت

حسرت نگاه

shksh — Sun, 04 Nov 2007 20:46:02 GMT

در ازدحام اين همه آدم دلم گرفت
دلبسته ام نبودی و از غم دلم گرفت

از روز اول خلقت به يک نگاه
ديوانه تو گشتم و کم کم دلم گرفت

پروانه ای شدم
پر و بالم بر باد رفت...
در حسرت نگاه تو
در برزخ خودم!

خسته ام

shksh — Wed, 02 May 2007 07:45:18 GMT

من این روزها
از شب و از ستاره ها خسته ام
از نگاه ابر پاره خسته ام
از صدای فرياد و احساس خسته ام
ای کاش هيچ کس نبود
که من از آدمها نیز خسته ام!
از زندگی و از خودم
از کار و از ديار خسته ام
از عشق خسته ام
از نگاه و از لبخند خسته ام
و...
من این روزها
حتی از نفس کشيدن خود خسته ام!

آغاز سال 1386

shksh — Tue, 20 Mar 2007 23:59:58 GMT

سلام
سال نو را به تک تک شما دوستان خوبم تبریک میگم.
امیدوارم سال خوبی داشته باشید.

این شعرم تقدیم به کسی که
تنهایی، غم و صدای سکوت رو برام به یادگار گذاشت:

من هميشه بهار را در چشمان تو می ديدم
من هميشه از دوريت رنج می بردم
من هميشه در کنارت دنيا را زيبا می ديدم
من هميشه محو تماشای نگاهت بودم
من هميشه مشتاق شنيدن صدايت بودم
من هميشه همه جا فقط ترا می ديدم
من هميشه در التهاب ديدارت می سوختم
من هميشه برايت بهترين ترانه ها را می سرودم
من ....
افسوس که تو هميشه با همه اينها بيگانه بودی!

عید تو هم مبارک آدم آهنی

چه کسی خواهم شد؟

shksh — Fri, 16 Mar 2007 15:25:18 GMT

در هياهوی زمان
در دل ساکت شب
بی رمق، خسته و سرد
من به دنبال خودم می گردم!
کی شدم گمشده در وادی غم؟
من که بودم...
کيستم...
چه کسی خواهم شد؟
قاصدی بی مقصد

آه...
ای رفته ز ياد
مشتی از خاک زمين
من گمشده ام
چه کسی خواهد يافت؟
من سرگردان را...
من پاييزی را...

گم شدم در تنهايی
وسعتی تو خالی
باد برده است مرا
يا که يک خواب عميق؟
من چه اندازه زياد
پوچ و خالی شده ام!
عشق از ياد دلم رفته چه زود

هيس... ساکت... انگار...
که صدايی خبر از آمدنم می دهد
اين صدای قدم خسته توست؟
يا نوای قدم رسته من؟
آنچه از من شده دور
به تنم می آيد
من به من می رسم انگار دگر
شايد اين بار شکوفا شوم

هيس... ساکت... انگار...!

زمزمه های دلتنگی

shksh — Sat, 17 Feb 2007 18:14:21 GMT

بازم ببار ای آسمون
شاید منم گریه کنم
بغض سکوت و بشکنم
اشکمو به تو هدیه کنم
نگاه نکن که ساکتم
دلم اسیر سایه هاست
نگاه خسته مو ببین
که لبریز از گلایه هاست
کویر خشک گونه ام
اشکی به روی خود ندید
لبم از خنده دور شده
هیشکی کلامی نشنید

ای آسمون تو هم ببار
شاید یه کم سبک بشی
نگاه به بغض من نکن
نگو به زودی پیر می شی
بازم ببار ای آسمون
دل از خودت خسته تره
از این کویر لعنتی
کی منو خونه می بره؟

جاده

shksh — Tue, 16 Jan 2007 11:58:41 GMT

برای شکست دیوار فاصله
فاصله ای از خیال من تا حقیقت تو
مسیر را چنگ می زنم
در راه...
چراغ های قرمز را رد کردم
ولی سبزها مرا نگه داشتند
صدایی نیست
در میان ازدحام
چیزی به چشمانم نمی آید
تنها به سوی تو می آیم
اما...
به تو نمی رسم
در غبار لحظه ها پنهان می شوی
و من باز می گردم
شاید اندکی وقت باید
تا در انتهای جاده با تو یکی شوم

در این سوی روزگار

shksh — Mon, 01 Jan 2007 19:56:18 GMT

من ديرگاهيست که به خودم
در اين سوی روزگار نگاه نکرده ام!
معنای اين همه سکوت چيست؟
من گم شدم در تو
يا تو گم شدی در من
ای زمان؟

به سراغ خود می روم
رو به روی خودم می نشينم
خودم را در نگاه خيره ام رها می کنم
و به صدای سکوتی که
هميشه با من است گوش می کنم
باران قشنگی نم نم می بارد
با خودم می گويم:
به حرمت اين باران قسم که
اين صدای سکوتم را به هيچ چيز نخواهم فروخت!

شگرفی

shksh — Thu, 21 Dec 2006 03:12:18 GMT

ياد تو امشب چه غوغا می کند
در سکوتم شعله بر پا می کند

خلوتی بود و بهاری
سايه ای جويی کناری
لحظه ها لبريز از آلاله ها
در نهان مهری قراری
می شتابد اشک ها بر گونه های خاطراتم

يادگارت مملو از باران عشق
می تراود در نگاهم
در شقايق های آهم
پيچک سرخ پيامت
سخت بر ديوار دل پيچيده است!

باز امشب ياد تو
با تب مخمور نرگس های باغ
با تلنگرهای باران آمده
يک شگرفی... يک طلوع بی قراری
در خطوطی لاله گون
با تب و تاب آمده

يادم آمد آن سماع مردمک های نگاهت
در هجوم قطره ها
نازکی های خيالت
شوق ها آشفتگی ها در تن دلبستگی ها
آه...
تنهاتر از تنهايی منم
یاد تو در سکوتم شعله بر پا می کند!

اندکی بخشنده باش

shksh — Wed, 13 Dec 2006 21:41:18 GMT

مدتهاست که نهايت سعی ام را کرده ام
که اين ديوارها را بشکنم
اما تو آنها را محکم ساخته ای
و من اينجا در انتظار ايستاده ام و می پرسم چرا...؟
چرا ذره ای توجه نمی کنی؟
غرورت را بشکن و ذره ای توجه کن.
اندکی احساس نشان بده
بگشای قلبت را و توی اقيانوس رها کن
تنها يک احساس می تواند نجاتمان دهد
می گويی آزرده ای؟ بسيار خب...
تو تنها نيستی!
اينچنين که در زندگي به مسابقه مشغولی
چه چيزی برای خود حفظ می کنی؟
مي توانی سنگ را هم تغيير دهی؟
تنها چيزی که لازم است
واژه ای صميمی است که شنيده شود
بيا و ذره ای توجه نشان بده
سعی کن اندکی بخشنده باشی

هرگز با خودت قهر نکن!

shksh — Fri, 08 Dec 2006 14:59:18 GMT

به شیوانا خبر دادند که یکی از شاگردان قدیمی اش
در شهر دوری از طریق معرفت دور شده
و راه ولگردی و... را پیشه کرده است.
شیوانا چندین هفته سفر کرد تا به آن شهر رسید.
بدون آنکه استراحتی کند سراغ او را گرفت.
پس از ساعتها جستجو او را در محل نامناسبی یافت.
سری تکان داد و از او پرسید:
تو اینجا چه می کنی دوست قدیمی؟
شاگرد لبخند تلخی زد و گفت:
من لیاقت درسهای شما را نداشتم استاد!
حق من خیلی بدتر از اینهاست!
شما این همه راه را آمده اید تا به من چه بگویید؟
شیوانا تبسمی کرد و گفت:
من هنوز هم خودم را استاد تو می دانم
آمده ام تا درس امروزت را بدهم و بروم.
شاگرد مایوس نگاهش را به چشمان شیوانا دوخت و پرسید:
یعنی این همه راه را به خاطر من آمده اید؟
شیوانا با اطمینان گفت: البته لیاقت تو خیلی بیشتر از اینهاست.
درس امروز من این است: هرگز با خودت قهر نکن.
هرگز نگذار دیگران وادارت کنند که با خودت قهر کنی.
هرگز اجازه نده دیگران وادارت سازند خودت,خودت را محکوم کنی.
به محض اینکه با خودت قهر کنی
دیگر نسبت به سلامت ذهن و روان خود بی اعتنا می شوی.
و هر نوع بی حرمتی به جسم و روحت را می پذیری!
همیشه با خودت آشتی باش.
همیشه برای جبران خطا به خودت فرصت بده.
خودت آخرین نفری باش که در این دنیا با او قهر می کنی!
درس امروز من این بود.

بعد از مدتی شاگرد نزد شیوانا برگشت.
شیوانا تبسمی کرد و او را در آغوش گرفت.
آرام در گوشش گفت:
اکنون که با خودت آشتی کردی یاد بگیر که از خودت طرفداری کنی.
به هیچکس اجازه نده تو را با به یادآوری گذشته ات وادار به سرافکندگی کند!
همیشه از خودت و روح و جسمت دفاع کن.
هرگز نگذار دیگران وادارت سازند دفاع از خودت را فراموش کنی.
خودت اولین نفری باش که در این دنیا از حیثیت خود دفاع می کند!
درس امروز من این بود.